فارغ از گمان گاه‌گاه گریه و گلایه،

خیره به خیرگی این ابرهای نابارورِ بی‌باور،

سوت میزند حجم خالی دستانت را...

*این‌ها دلتنگی‌های مردیست که تاخت زده است دلش را،

                     به تنها یکی "دوستت دارم ِ" پر التهاب و ساده

                                      در نیمه شبی از شب‌های زمستان!!

**یادمان به خیر بانو، یادمان به خیر

... دوست دارم به جای سمفونی بتهون،
صدای ویولن نواز ِ كور خیابان ولی عصر را بشنوم!
دلم می خواست كه حافظ
- این همراه همیشه حافظه ام!-
یكبار به سمت ِ سواحل سادگی می آمد!
می خواستم كتابت او را
به زبان زلال نوزادان بی زنگار ببینم!
می خواستم ببینم آن ساده دل،
با واژه های كوچه نشین چه می كند!
هی! آرزوی محال!
آرزوی محال...

و تو!
- دختر بی بازگشت ِ گریه ها! -
از یاد نبر كه ساده نویسی،
همیشه نشان ساده دلی نیست!
پس اگر هنوز
بعد از گواهی گریه ها در دفترم می نویسم:
« باز می گردی»
به ساده دل بودنم نخند!
اشتباه ِ مشترك ِ تمام شاعران ِ این است،
كه پیشگویان خوبی نیستند ...

*یغما گلرویی

بيا دست هم را بگيريم، بدو بدو برويم تا پشت کوه قاف علاقه... 

تا خاطره خوش "عمو زنجيرباف" روزهاي خوش کودکي...

تو فقط کمي عطر بهار نارنج و هواي باراني و نعناي صبح‌چين با خودت بياور،

بوسه بي‌قرار و دل بي‌آرام و بغض نشکسته‌اش با من...

کلمه هم که هست...

من شعر مي‌بافم و سه تايي با هم (من و تو و خدا) لگد ميکنيم تمام احتمال‌هاي زشت ناممکن را...

تمام اينها بس نيست براي يکي دو عمر خنده؟

*هميشه غمگين‌ترين رودها رو به جنوب تشنه آواز مي‌خوانند... و ما پيش از آنکه به روياهامان برسيم خواهيم مرد!!

حوالی یکی از همین چندشنبه های بی‌حوصله و بی‌باران بود

حرف ما از یکی از همین سلام‌های -به قول سید- ضبط شده بر آداب لاجرم آغاز شد؛

تو حرف میزدی

و من به باور لرزان قاصدکی دل بستم که عطر بهار نارنج تازه‌چین صبح‌های خلوت کوچه‌مان را میداد؛

تو حرف میزدی

و من دیدم هزار هزار چکاوک عاشق را که رو به سمت شمال آشنایی می‌پریدند؛

تو حرف میزدی

و من دیدم که ناگهان حرفهای ما, رنگی مبهم از آواز علاقه و احترام به آینه گرفت؛

تو حرف میزدی

و من چقدر پیش خودم ذوق کردم که ...

*ببین بانو! من پیش ازین دلتنگی غریب تمام یاکریم‌های امامزاده‌های اینجا را گریسته‌ام, این یکی دو قطره اشک که دلواپسی ندارد...

       از شمال كودكي، تا جنوب روياهای داغ

             چشم كه باز كردم،
                   

                        دل، بسته بودم!

من از جايي حوالي غربت شاعرانه‌هاي دست و پا شکسته‌ي جنوبي‌ترين ِ روياها آمده‌ام

من از جايي حوالي "نمي‌دانم کجاي" دلتنگي مدام اين روزها آمده‌ام

من از فرصتي که کم بود، حتي براي يکي-دو عمر گريه،

من از پشت راز آشفتگي تمامي قمري‌هاي قفس‌نشين آمده‌ام

من از جايي حوالي ناکجاآباد عاشقي...

بگذريم!

به يادم مي‌آوري غريبه؟

*شد دو سال!

   تا احتمال الکن همين "دوستت دارم‌هاي" گفته و ناگفته،

      تا هوي‌هوي نيمه شبهاي اين باد بي‌باور،

         تا طعم گس يکي دو بوسه مضطرب،

             تا اين گنگ‌نامه‌هاي بي‌ربط بي‌غرض

                  تا ...

                          ...

من از روياي خيس کارون گذشته‌ام بانو!

يکي دو عمر گريه که،دردي از جايي دوا نمي‌کند... تازه اگر مجال دوباره گريستن باشد!

آسمانُ خدا،

شيرازُ حافظ،

آسمانِ شيراز، خداحافظ...

نوازشم كن! نترس، تنهايي‌ام واگير ندارد...

*اينجا

 به قول ماماني (خدا بيامرزدش) ته دلم عجيب روشنه اين روزا.

  *بانو؟ خدا چي ميگه؟ ميگه، ديده كه داشتي گريه مي‌كردي. گريه نكن بانو، گريه  نكن...

دردت به جان بي‌قرارِ پر‌گريه‌ام...

*قيصر امين‌پور

درختان، تبر از قامت راستشان.

من اما، موريانه‌اي هستم كه چوبِ نفهمي‌اش را مي‌خورد!*

پ‌ن۲: حذف شد!

*سيد وحيد سمناني

*یه مداد خریدم. نه از این مداد فشاریا. یه مداد واقعی. یه مداد چوبی واقعی. يه مداد چوبي كه موقع نوشتن، تهش رو گاز مي‌گيرم و طعم گس چوب مي‌دوه تو گلوم. طعم گسي كه هزار تا حس و خاطره خوب و دور رو برام زنده مي‌كنه. خیلی وقت بود که دیگه ازین مدادا نداشتم. خيلي وقت بود كه از شنيدن صداي خرت خرت تراشيده شدنش كيفور نشده بودم. 

*به اين فكر ميكنم كه ما آدما چقدر راحت بعضي از لذتها رو از خودمون دريغ مي‌كنيم.

*دور تا دور حياط خونم رو پيچك كاشتم. دو تا باغچه هم داريم. يكيشو گل اطلسي كاشتم اون يكي رو هم گل مرواريد. كاش قشنگ باشن.

*زنگ زدم خونه، گفتم هرچي مجله و هفته نامه قديمي دارم رو برام فرستادن. الان كلي چلچراغ دارم با كلي هفته نامه مهر. نه كه بخوام بخونمشون. همين كه كنارم باشن و از گوشه كمدم بوي كاغذ مونده بياد خودش كلي سر حالم مياره. كاش اون همه آفتابگردون رو دور نمي ريختم...

*ديروز تو شركت يه جلسه داشتيم. روي يه تيكه كاغذ نوشتم: "اون وقتا كه لي لي بازي مي‌كرديم، يه نيمدايره بود كه قبل از خونه‌ي شماره يك مي‌كشيديم، همون كه توش وايميستاديم و سنگ رو پرت مي‌كرديم. يادته به اون نيمدايرهه چي مي‌گفتيم؟" بعدش كاغذ رو يواشكي دادم بهش. بعد از جلسه اومده دفترم و ميگه: كارات و رفتارات اصلا sense مهندسي ندارن! 

*واسه نمايشگاه كتاب بهم مرخصي ندادن. خيلي پكر شدم. ولي عوضش تازگيا يه دوست جديد پيدا كردم. يه كتابفروش! يه كتابفروش دستفروش! بعد از ظهرا مياد و بساطش رو گوشه‌ي يه پياده رو نزديك خونمون پهن مي‌كنه. هر جمعه ميرم پيشش. ديگه غروب جمعه برام نه دلگير نه كسل كننده.

کاش دنیا ای‍ن همه آدم عاقل نداشت...

پس و پیش میکنم این کلمات را، تا بنویسم برایت، حالِ خوش این روزهایم را.

یادم می‌آید، غروب آن روزها را.

غروب آن روزهای آبادان را.

تازه آمده بودم. تازه از شمال آمده بودم. 

دلتنگِ شرجی ِ نفس‌گیر ِ شبْ‌پرسه‌هایِ یواشکی ِجنگل ِتاریکِ پشتِ خانه‌مان.

و من چه شب‌ها که خیابان‌های خیال‌انگیز بُواردِه* را پا به پای شمشادهایِ عاشقِ آن روزها، رفته بودم و خیسِ گریه باز گشته بودم. بی خود و با خدا...

یادم می‌آید، غروب آن روزها را.

غروب آن روزهای اهواز را.

تازه آمده بودم. تازه از شمال آمده بودم.

دلتنگِ نمْ ‌گریه‌های آسمان همیشه ابریِ حیاطْ خلوتِ خانه‌مان.

و من چه شب‌ها که پا به پای کارون گریسته بودم کودکانه‌هایم را، عاشقانه‌هایم را. بی خود و با خدا...

یادم می‌آید، غروب آن روزها را.

غروب آن روزهای تهران را.

تازه آمده بودم.تازه از جنوب آمده بودم. 

زودْ زودْ دلم تنگ می‌شد برای کتاب، برای کارون، برای کلمه. برای طعم گس ِکُنار نارس و خرمایِ زودچین.

همان روزهای برف و بی‌حوصلگی بود. روزهای برف و بغض و بی‌حوصلگی.

بغض‌های یخ زده از سرما را می گویم، یادت که هست؟

کاش یادم بماند، غروب این روزها را - که حالم عجیب خوش است-. غروب این روزهای اینجا را.

 اینجا که پر است از کوه‌ها و جاده‌هایی که جان می‌دهند برای گم شدن‌های گاه‌به‌گاه هر روزه‌ام.

این روزها، غروب این روزها، از اداره که برمی‌گردم، یکسر می‌روم سراغ همین کوه‌ها و جاده‌ها.

 گم مي‌شوم، گم مي‌مانم. گم گم...

اين روزها منم و آرامش و آسمان آبي خيال‌هاي خوش روزهاي كودكي.

منم و آخرين عاشقانه‌هاي ري‌را**.

منم و دل‌دل زدن‌هاي هنوزِ پنج و نيمِِ غروبِ هر روزه‌ام.

منم و اين جاده‌ها كه جان مي‌دهند براي...

-حنا مخلباف ميگه: اين روزها بهترم. انگيزه‌اي نيست. دردي لازم است!!

-نقل به مضمون: درسته كه هر رفتني به رسيدن ختم نميشه، ولي براي رسيدن بايد رفت.

*محله‌اي در آبادان

**كتابي از سيد علي صالحي

بغض هاي يخ زده از سرما، راحتتر مي شكنند...

                                هوس جنوب کرده ام.

                          جنوبِ رویاهایم، جنوب رویاهامان، جنوبِ...

*هیچ وقت نخواستم که تو رو با چشمات به یاد بیارم
 نمی‌خواستم که تو رو، تو گم ترین ِ آرزوهام ببینم
 نمی‌خواستم که بی تو به دیوارا بگم هنوزم دوستت دارم...

**هیس... فقط گوش کن...

  جا مانده‌ام،

      جایی میانِ شب و شعر و شرجی...

         جا مانده‌ام،

             جایی میانِ کتاب و کارون و کلمه...

                 جا مانده‌ام،

                     جایی میانِ نخلستان و نماز و نیایش...

                          جا مانده‌ام،

                               جایی میانِ خنده و خدا و خداحافظ...

                               جایی میانِ خط‌خطی‌هایِ خیس ِ پر‌خاطره...

                                جایی میانِ پنج و نیم ِغروبِ قرار و غربت...

                                جایی میانِ سلام و سکوت و

                                                                سکوت و

                                                                     سکوت و

                                                                          سکوت....

                                                        جا مانده‌ام بانو...

                                                                                  جا مانده‌ام...

*حرف زیاده، اما واسه نگفتن...

**هستم و نیستم. می خونمتون مثه همیشه...

**غروب این روزها،

       دلتنگ که می شوم، 

                             می روم  

                  تاریخ عاشقیمان را

                  در ذهن ِ همان نیمکتْ نوشته های ِ ساده ی کلاس های خواب و خاطره 

                                                         مرور میکنم....

                                                                    بخند بانو... بخند...

*ببین بانو...

   ببین حالِ خرابِ این روزهایم را...

   ... از میان تمام پرندگان، دلخوش ِ نیم نگاه ِ مضطربِ قناری ِ فالگیر ِ قفس نشینم،

                                                                این روزها...

...و من، غروب این روزها، خسته از گذر ثانیه های تکراری،

       کنار کارونِ بی حوصلگی،

            آنجا که زنجره ها، غمگین ترین عاشقانه هایشان را می سرایند،

                تنهایی ام را با خدا قسمت می کنم...

*همیشه از یه جایی شروع میشه. درست نمیشه گفت از کجا... فقط یهو به خودت میای و می بینی غریبه شدی... یه کم که میگذره، یواش یواش این حس بهت دست میده که اصلا هیچ آشنایی در کار نبوده... از همون اولِ اولش غریبه بودی. به همین راحتی!

**این روزا هر بار که به اسم اینجا نیگا می کنم، این کلمه ی "گاهی" خیلی نظرم رو جلب میکنه. انگار قبلا ندیده بودمش... "برای روزهای مبادایی که گاهی نمی آیند..."... گاهی!!

  و دستها شایسته ی قلمها نبودند...

             قلمها را به قلبهامان سپردیم...

                        قلبها تپیدند و واژه پدید آمد...

*دیگه واسم مهم نیست

**میرم که زندگیمو کنم. زندگی ِ خودمو ...

و من، مست بوی علف های تازه چین،

   خیره به عشق بازی این شمشادهای بی حیا

        که بی هراس از تکرار هرس ها، هُرم آفتاب اهواز را به سخره نشسته اند،          

            زیر لب، تمام یادم تو را فراموش های دنیا را زمزمه می کنم...

**دلم تنگِ مثل آسمونِ همیشه ابریِ شمال.دلم تنگِ واسه آسمونِ همیشه ابریِ شمال،

     که یه وقتایی می شد میدیدی  یه هفته، ده روزه همین جور بغض کرده و هیچی نمی گه...

    بعد یهویی بغضش می ترکید و می زد زیر گریه... آی گریه میکرد... آی گریه میکرد...

    حالا به قول مامانی -خدابیامرزدش- "مرد میخواد تا بتونه پا به پاش گریه کنه."

    بعد من می گفتم: "ولی مردا که گریه نمی کنن..."

    اون خدا بیامرز هم آروم در گوشم می گفت: " آره عزیزم. مردا گریه نمی کنن... ولی تو باور نکن..."

  و من این روزها

  دچار ِ بغض ِ واژه ها،

  چشم انتظار ِ یکی تعبیر ساده از همان خواب های کودکی،

   بی انتظار هیچ پاسخی، به تمام غریبه های لعنتی سلام میکنم... 

  بی انتظار هیچ پاسخی...

*این روزها، درست وسط نخلستان های اهواز هم که باشی، عطر خیس بهار نارنج های حیاط خانه مان را

می شود احساس کرد!!

یکی بود یکی نبود...

             غیر از خدا هیچ کس نبود

                                     غیر از خدا هیچ کس نبود

                                                                           هیچ کس!!

*می بینی؟درست مثل همون روزای بچگیمون. با این تفاوت که این قصه، اسمش زندگیه عزیزم!

قصه ی عشقت را به بیگانگان مگو!

                         چرا که این کلاغ های غریب،

                                                بر کلاه حصیری مترسک نیز آشیانه می سازند...

*نمی دونم مال کیه. ولی کاش زودتر دیده بودمش... خیلی چیزا می تونست طور دیگه ای باشه...

   ما چقدر ساده بودیم،

   که از احتمالِ قریب به یقین ِچیزی شبیه باران و 

    لکنت بی امان گریه می ترسیدیم...  

  ما چقدر ساده بودیم، 

  که عمری، حسرت تمام نگاه های خیس را بر دل این آینه های بی ریا...

   چقدر ساده بودیم ما...

 * به عوض دوستت که دارم، به عوض دوستم اگر که داشته باشی...

                                                                                       بگذریم بانو!

   از آن همه خاطره ی دیروز،

                                تنها همین

                                         تصور ِ شکننده یِ گلهایِ کاغذیِ لایِ کتاب برایم مانده...

* پایان این قصه، تمام کلاغ ها به خانه هایشان خواهند رسید! باور کن...

                                                                  این بار قصه را خودم تمام خواهم کرد...