همیشه خبرهای خوبی هست،

                                 ـ براي من،ازتو ـ

در نامه هايي كه هيچ گاه به مقصد نمي رسند!!

       گذشته را زندگی می کنم، این روزها...

کلمه کم می آورم،

          برای دلتنگی هایم... برای دلتنگی هایت...

          دعا کن باران ببارد؛

باران که آمد،

    " بوی خاکِ باران خورده از آنِ تو

          بوی بارانِ خاک خورده از آنِ من*"

*صفا

...و ...و ...و ...

           این جاهای خالی لعنتی؛

                  جاهای خالی کسانی که همه ی زندگیم را پر کرده اند...

قرار ما،

غروب خاکستریِ یکی از همین چندشنبه های لعنتی،

کنار همان نیمکت سیمانی؛

تا آن وقت،

 من هم هر شب پشت خوابگاه، همه ی سیگارهای جهان را دود میکنم...

                                                                     آتش به آتش...

       در تو سکوت،

                در من اضطراب

                         تو کجا حالا،من کجا...؟

     غروب، غربت، قرار، مه، دانشکده، باران

                     و خیالی که یا تو را می آورد یا مرا می برد...

-به گمانم هنوز دوستت دارد (این را من میگویم)

هنوز همان ساعتِ خرابِ همان روزها را به دست دارد

                                           پسرک بیچاره...

             كه خود اسير حادثه ي غروب چند شنبه اي شد!

                                   پسرك بيچاره...

- از شمال كودكي، تا جنوب روياهای داغ-

             چشم كه باز كردم
                   دل، بسته بودم!

                بهتر است چرتي بزنم، وقتي بيايي آنقدر حرف براي نگفتن داريم...

نعش واژه هایم را برایتان می فرستم، تا شاید بگویند:

                                     " حیف آنهمه دوستتان که داشتم...حیف."