ما چقدر ساده بودیم،

   که از احتمالِ قریب به یقین ِچیزی شبیه باران و 

    لکنت بی امان گریه می ترسیدیم...  

  ما چقدر ساده بودیم، 

  که عمری، حسرت تمام نگاه های خیس را بر دل این آینه های بی ریا...

   چقدر ساده بودیم ما...

 * به عوض دوستت که دارم، به عوض دوستم اگر که داشته باشی...

                                                                                       بگذریم بانو!

   از آن همه خاطره ی دیروز،

                                تنها همین

                                         تصور ِ شکننده یِ گلهایِ کاغذیِ لایِ کتاب برایم مانده...

* پایان این قصه، تمام کلاغ ها به خانه هایشان خواهند رسید! باور کن...

                                                                  این بار قصه را خودم تمام خواهم کرد...

    آن روز گفته بودم:

           "به پاس حرمت آنان که حقیقت را در نگاهم می جویند، لب به سکوت می گشایم..."

                  و تو خندیده بودی فقط...

                        و من چقدر پیش خودم ذوق کرده بودم که می فهمی مرا...

                              .....

                                      .....

                                              کاش می دانستم، تو الفبای سکوت را نمی دانی...

                                                       کاش گفته بودی همان روز...

 دوباره شرجی کلمات و

         دوباره رویاهای خیس و

               دوباره چرک نویس های چروک و

                    دوباره خط خطی های بی حوصله ی بی انتها...

 ... و من اینجا، درست اینجا! - جنوب تمام آرزوهایم - واژه گدایی می کنم هنوز. همین و بس...

  *خیسی بالشم،  از هوای آلوده ی این روزهای اهواز است. لااقل تو باور کن...

  *خوب می دانم، دلت هوای طعم ِ گس ِ کنارهای نو رس ِ این روزها را کرده...

خوش باورانه سبزه گره می زنم...

      و به دنبال دو سه کلمه حرف آشنا،

           ساده لوحانه لابه لای همین دروغ های سیزده و احتمال های ناممکن،

                                                                ثانیه های بی حوصلگی را رَج می زنم...

     * به یادم می آوری غریبه؟!

از هیاهوی این نیمکتهای خاموش ِ به انتظار نشسته که بُگذریم،

                                                                                    بُگذریم...!

فقط یادم باشد:

      مبادا امشب سهمی از گریه ی من باشی...

"چیزی نیست، دو سه خط ساده..."

دست و دلم به کار کلمات نمی رود این روزها.

ماهی قرمز کوچکم هم که امروز صبح مرد!

راستی! آمده بودم به خوابت دیشب. برای عید دیدنی. نبودی انگار...

*از کجا می آید این دلتنگی لعنتی؟ می دانی؟