من از جايي حوالي غربت شاعرانه‌هاي دست و پا شکسته‌ي جنوبي‌ترين ِ روياها آمده‌ام

من از جايي حوالي "نمي‌دانم کجاي" دلتنگي مدام اين روزها آمده‌ام

من از فرصتي که کم بود، حتي براي يکي-دو عمر گريه،

من از پشت راز آشفتگي تمامي قمري‌هاي قفس‌نشين آمده‌ام

من از جايي حوالي ناکجاآباد عاشقي...

بگذريم!

به يادم مي‌آوري غريبه؟

*شد دو سال!

   تا احتمال الکن همين "دوستت دارم‌هاي" گفته و ناگفته،

      تا هوي‌هوي نيمه شبهاي اين باد بي‌باور،

         تا طعم گس يکي دو بوسه مضطرب،

             تا اين گنگ‌نامه‌هاي بي‌ربط بي‌غرض

                  تا ...

                          ...

من از روياي خيس کارون گذشته‌ام بانو!

يکي دو عمر گريه که،دردي از جايي دوا نمي‌کند... تازه اگر مجال دوباره گريستن باشد!

آسمانُ خدا،

شيرازُ حافظ،

آسمانِ شيراز، خداحافظ...