حوالی یکی از همین چندشنبه های بی‌حوصله و بی‌باران بود

حرف ما از یکی از همین سلام‌های -به قول سید- ضبط شده بر آداب لاجرم آغاز شد؛

تو حرف میزدی

و من به باور لرزان قاصدکی دل بستم که عطر بهار نارنج تازه‌چین صبح‌های خلوت کوچه‌مان را میداد؛

تو حرف میزدی

و من دیدم هزار هزار چکاوک عاشق را که رو به سمت شمال آشنایی می‌پریدند؛

تو حرف میزدی

و من دیدم که ناگهان حرفهای ما, رنگی مبهم از آواز علاقه و احترام به آینه گرفت؛

تو حرف میزدی

و من چقدر پیش خودم ذوق کردم که ...

*ببین بانو! من پیش ازین دلتنگی غریب تمام یاکریم‌های امامزاده‌های اینجا را گریسته‌ام, این یکی دو قطره اشک که دلواپسی ندارد...

       از شمال كودكي، تا جنوب روياهای داغ

             چشم كه باز كردم،
                   

                        دل، بسته بودم!