ما چقدر ساده بودیم،
که از احتمالِ قریب به یقین ِچیزی شبیه باران و
لکنت بی امان گریه می ترسیدیم...
ما چقدر ساده بودیم،
که عمری، حسرت تمام نگاه های خیس را بر دل این آینه های بی ریا...
چقدر ساده بودیم ما...
* به عوض دوستت که دارم، به عوض دوستم اگر که داشته باشی...
بگذریم بانو!